Mecnun olasım geliyor bazen... Birdenbire... Beklemediğim anda... Denizden bir meltem olup esiyor içime... Düşünüyorum da...
Mecnun olasım geliyor yeniden...
Yeniden olayım... Yeniden seveyim diyorum kendi kendime... Ama ölmediler ki onlar... İki mecnun fazla bu dünyaya... Ne o varken bana gerek var, ne de bu karanlık dünya tasıyabilir bu aşkı...
Ruhlarını hissetmek için gerek yok ki Nazım olmaya... Gerek yok Allah'ın sesini duymaya... Ölmediler onlar... Nazım'ın dediği gibi...
Anladım onlar ölmediler
Ölüm adına
Ölüm maskesini takınarak
Dönüştüler bir ışığa
O ışık işte her gecemizi gündüze çeviren... Leyla'nın gözlerinde gördüğü ışıltı, bir çınarı yeniden doğuran...
O çınar olasım geliyor sonra... Acıyorum ellerimi semaya... Allah'ım aşklarının sıcaklıgını ver bana diyorum...
Onlar ısıtsın beni... Aşkları ısıtsın... Bırak cennetinden içime aksın bu aşk... Ben de mecnun olayım... Bende leylaya vurulayım...
Çöllerini göreyim... Herkesin dönüp arkasını gittigi yerlere, aşkın ile hayat vereyim... Orada, o kurak diyarlarda sana olan aşkımı yetiştireyim...
Yagmurum Leyla'nın gözyasları olsun... Mecnun'un, aşkını gömdüğü mezara sarıldığı gibi sarılayım bahceme... Günüme seninle uyanayım, kahvaltımı aşkınla yapayım...
O kahvaltı, o uyanıs... Hayal sadece... Güzel hikaye aslında...
Böylesine bir aşk... Düşünmek bile insanın hayatını yola getirir... İğrendirir sahteliklerden, nefret ettirir şu dünya düzeninden... Şu gerçek aşk varya, insanı dünyada yaşanan aşktan nefret etmeye zorlar... Tüketir içindeki sevgiyi... Bitirir seni... Allah'ım düzelt artık diye yalvartır... Sonunda ne olur??? Allah'ım affet dersin... İntihara gidersin...
Bir arayış başlar... Ararsın... Allah'ım Mecnunum nerde dersin, Leyla'mı bulamıyorum... Yardım et dersin... Yalvarırsın... Köpekler gibi yalvarırsın... Her köşeye bakarsın... Orda, burda, şurda... Hiçbir yerde bulamazsın...
Ama bir gün, hiç beklemediğin bir anda, öyle bir yerden cıkarki karsına... Ne intihar kalır... Ne nefret... O buz gibi kalbin bir anda sıcacık olur...
Tüm sıcaklığıyla sararsın Allah'ın sana gönderdiği sevgiliyi... Böylece su iki karamsar paragraf hayal olur... Su karamsarlıkla sarılı halinde hayal dediğin aşk hikayesi bir anda tek gerçek olur... "Ya Rab manâ cism ü cân gerekmez Cânânsuz cihân gerekmez." diyen sen olursun bir anda...
Ve anlarsın... Aşkı yalanlayamazsın... Allah'ı yalanlayamazsın... Bunu denediğin anda, tek gerçeğin oluverir... Ve o gerçek tüm hayatın boyunca çepeçevre sarar seni... Bedenini... Ruhunu... Hissedersin cenneti...
Bilirsin birgün cennetten ilham dagıtacagını genç aşıklara...